Τι είναι Μαξιμαλισμός;

Με τον όρο «μαξιμαλισμός» εννοούμε την επιδίωξη του μέγιστου αποτελέσματος και την προσήλωση σε πολύ μεγάλους στόχους, οι οποίοι συνήθως δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν. Στα αγγλικά συναντάται ο όρος ως «minimalism» και στα λατινικά ως «maximum», που σημαίνει μέγιστο. Ο μαξιμαλισμός ξεκίνησε το 1905 ως τάση, που αναπτύχθηκε στη Ρωσία, για τη διατήρηση της τρομοκρατίας με απώτερο σκοπό την πραγματοποίηση του ανώτατου ορίου του σοσιαλιστικού προγράμματος. Όμως οι ιδιαίτερες συνθήκες της Ρωσίας ήταν εκείνες που μετέτρεψαν το σοσιαλισμό σε κρατική ιδεολογία, σε ένα φαινόμενο του εποικοδομήματος, το οποίο κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μόλις η παραγωγική διαδικασία, η οικονομική βάση δηλαδή, στη χώρα αυτή οδηγήθηκε στο αδιέξοδο.

Οι μαξιμαλιστικές επιδιώξεις είναι μια τάση που συναντάμε συχνά σε ανθρώπους χαμηλού επιπέδου, οι οποίοι εναγώνια αναζητούν την προβολή και την αναγνώριση. Υπάρχουν απωθημένα που βγάζουμε στην επιφάνεια με τη μορφή στρεβλών και απατηλών εικόνων, τις οποίες αφού προβάλλουμε υπέρμετρα, επιδιώκουμε να τύχουν επιβράβευσης από τον κοινωνικό μας περίγυρο. Απαξιώνουμε την πρωτιά του μαθητή που πέρασε πρώτος στη Νομική της Αθήνας και λέμε στο παιδί μας που απέτυχε ότι θα του ανοίξουμε μαγαζί να κερδίζει περισσότερα από το δικηγόρο. Πάντα βρίσκουμε ένα ψεγάδι σε όσους ζηλεύουμε. Γιατί μάθαμε να κρίνουμε χωρίς να ξέρουμε και να κερδίζουμε χωρίς να δουλεύουμε. Γιατί είμαστε μαξιμαλιστές στις επιδιώξεις και μινιμαλιστές στα αποτελέσματα. Επειδή, δεν μας συμφέρει να ξέρουμε ότι, ο καθένας όπως στρώνει, έτσι και κοιμάται.

Οι αστικοί μύθοι της μεταπολίτευσης καταρρέουν σήμερα, προκαλώντας οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πάταγο. Το πολιτικό εκκρεμές μετατοπίστηκε απότομα και βίαια, από τη μια άκρη στην άλλη το 1974. Προδικτατορικά ο κούκος κινούνταν μόνο στο δεξιό ημισφαίριο του εκκρεμούς. Στη διάρκεια της δικτατορίας σταμάτησε. Και μεταδικτατορικά είχαμε κίνηση μόνο στο αριστερό ημισφαίριο. Ακόμα και ο ιδρυτής της μεταπολιτευτικής δεξιάς είχε κατηγορηθεί για σοσιαλμανία. Αυτό πέρασε ασυνείδητα και στον κόσμο, που ερχόμενος στα αστικά κέντρα από την ύπαιθρο, θεώρησε ότι η ζωή του αλλάζει προς το καλύτερο. Από την συνήθεια να ψωνίζουμε μόνο όταν είχαμε χρήματα στην τσέπη μας, περάσαμε στις δόσεις και στα δάνεια. Μετά την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, το πράγμα «ξέφυγε». Προφανώς, οι εποχές ήταν δεκτικές σε νεωτεριστικού τύπου εγχειρήματα με παράλληλη αμφισβήτηση εγκαθιδρυμένων δομών και αξιών.

Η μεσολάβηση του πολιτικού για να βρουν οι ψηφοφόροι του δουλειά στο Δημόσιο, ήταν πταίσμα μπροστά στη δυνατότητα που είχε με την άμεση μεταφορά -όχι μόνο εθνικών, αλλά και κοινοτικών – πόρων σε επιχειρηματίες και κοινωνικές ομάδες. Η επιρροή μέσω αυτής της ιδιόμορφης πελατειακής σχέσης ήταν ισχυρότερη και διαρκούσε περισσότερο. Η έμμεση μεταφορά πλούτου γινόταν στα κλειστά επαγγέλματα, τα οποία απέκτησαν δυνατότητα ισότιμης συνδιαλλαγής με την εξουσία σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η εργασία μετατράπηκε σε ραχάτι, η αξία σε απαξία, ο επαγγελματικός κλάδος σε συντεχνία, ο συνεταιρισμός σε κλίκα αδιαφάνειας, η οφειλή σε ρύθμιση και η υγιής προσπάθεια σε κουτοπόνηρη καπατσοσύνη. Η προσκόλληση στον κομματικό μηχανισμό ήταν αρκετή για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα πάσης φύσης και περιεχομένου του εκάστοτε ψηφοφόρου. Το πολιτικό σύστημα εν γένει αποτέλεσε εκείνο το προστατευτικό κέλυφος, μέσα στο οποίο ανεξίτηλα χαράχτηκαν οι συντεταγμένες προς τον όλεθρο. Και η ειρωνεία είναι ότι αυτό το ίδιο σήμερα καλείται να μας βγάλει από το αδιέξοδο.

Τίτλοι τέλους με φόντο ένα σπαρακτικό επίλογο προ των πυλών. Αντευχόμεθα…

 

Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη

Πολιτικού Επιστήμονα

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Άρθρα δημιουργήθηκαν 3

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Σχετικά άρθρα

Ξεκινήστε να γράφετε τον όρο αναζήτηση επάνω και πατήστε enter για Αναζήτηση. Πατήστε ESC για ακύρωση.

Επιστροφή επάνω